Οι Συμφωνίες της Βάρκιζας και η Διαρκής Παρενόχληση

Ο τ. κοινός σύμβουλος του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά και του Η. Κασιδιάρη, κ. Μπαλτάκος, σε χθεσινή συνέντευξή του στην εφημερίδα Βήμα,  ονειρεύεται νέες συμφωνίες της Βάρκιζας και καλεί τη Ν. Δημοκρατία να εστιαστεί στο 16,5% που βρίσκεται στα δεξιά της.

Και ανάμεσα στον φασιστικό και διχαστικό του λόγο, που ανασταίνει εμφυλίους, παραδόσεις και εξοντώσεις, τολμά και πάλι να πιάνει στο στόμα του την Εκκλησία.

Χείλη λοιπόν που σπέρνουν μίσος, διχασμό, συμφορά, χείλη φασιστικά, είναι αποτρόπαια όταν εναγκαλίζονται την Εκκλησία.

Χωρίς να κάνει κανείς τον κριτή προ της Κρίσης, αλλά παραμένοντας στο πεδίο της πολιτικής εκμετάλλευσης και καπηλείας, δηλώνουμε ξεκάθαρα: Αυτός είναι ο τρόπος των φασιστών να διεισδύουν στον εκκλησιαστικό χώρο.

Είναι όμως μια διείσδυση απρόσκλητη και ύπουλη, μια φιλία χειρότερη από την κατά μέτωπο έχθρα, μια διαρκής παρενόχληση.

Ο τρόπος που πιστεύουν οι χριστιανοί είναι ενωτικός και όχι διχαστικός, αγαπητικός και όχι λόγος μίσους, σταυρικός και όχι εξουσιαστικός.

Όσο και η διαρκής παρενόχληση να παράγει σύγχυση και κατ' επέκταση θύματα μεταξύ εύπιστων πιστών, ο λόγος του Χριστού είναι ξένος προς το λόγο του φασισμού. Ο Χριστός έχυσε το δικό του αίμα για τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο, ενώ ο φασισμός χύνει το αίμα των ανθρώπων για την εξουσία.

Και το αίμα του εμφυλίου έβαψε κόκκινη τη θάλασσα και τη μνήμη μας. Ποτέ ξανά φασισμός.

Ευρωεκλογές και Άκρα Δεξιά

Ο χάρτης αποτύπωσης ενός ευρέους φάσματος δυνάμεων της ακροδεξιάς και εξτρεμιστικής ακροδεξιάς ασφαλώς χρήζει βαθύτερης ανάλυσης και μάλιστα ποιοτικής πέρα από ποσοτική.
Μπορεί οι ομάδες και τα πολιτικά κόμματα να μην είναι πλήρως ομοειδή, εντούτοις οι εκδοχές της ακροδεξιάς κατήγαγαν πολύ μεγάλη νίκη πανευρωπαϊκά και πρέπει να μας προβληματίσει.
Αποφεύγοντας να κάνουμε αταβιστικές συγκρίσεις, θα επισημάνουμε ότι μόνο επιπόλαια δεν πρέπει να δούμε αυτό το φαινόμενο, και ασφαλώς όχι ασύνδετα από τις ευρωπαϊκές πολιτικές των τελευταίων χρόνων.

Ενδεικτικά είναι τα αποτελέσματα:

9,3% Ελλάδα
13% Φιλανδία
25% Γαλλία
22% Αγγλία
23% Δανία

Ασφαλώς το ποσοστό 9,3% αναφέρεται μόνο στη Χρυσή Αυγή για την Ελλάδα και όχι σε άλλες πολιτικές εκφάνσεις του ακροδεξιού χώρου, που σε κάθε περίπτωση συνιστούν μια γενικότερη δεξαμενή και μήτρα του φασισμού. Δεν μπορεί άλλωστε να αποτυπώσει το βάθος στο οποίο ο φασιστικός λόγος και η φασίζουσα σκέψη και νοοτροπία έχουν διαποτίσει το σύνολο της κοινωνίας. 
Όπως επεσήμανε μέλος της Πρωτοβουλίας μας, κατά τη συζήτηση ανάλυσης των εκλογικών αποτελεσμάτων:
"Ο stricto sensu φασισμός δεν πρόκειται να σηκώσει κεφάλι, αν δεν υπάρχει το αντίστοιχο οικοσύστημα (π.χ. Καρατζαφέρηδες, Φαήλοι, Λαζαρίδηδες, αλλά και φαιδροί τύποι σαν τους κάθε λογής συνομωσιολόγους των λαθρόβιων καναλιών και του διαδικτύου). Ο μόνος τρόπος να χτυπήσεις τον stricto sensu φασισμό είναι να δημιουργήσεις γύρω του μια "υγειονομική ζώνη", απολυμαίνοντας το οικοσύστημα που τον εκτρέφει." 

Αυτοδιοικητικές εκλογές και φασισμός

Παρά το ότι κάποιοι επιμένουν πως στις  αυτοδιοικητικές εκλογές πρέπει να ψηφίζουμε αυτοδιοικητικά, με γνώμονα τα πρόσωπα και τα προγράμματα που μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινότητα στις πόλεις, ειδικά οι επερχόμενες εκλογές έχουν έναν πολύ σημαντικό πολιτικό χαρακτήρα, και θα δώσουν ένα κεντρικό πολιτικό μήνυμα.

Ένα μήνυμα που αφορά στην αποδοχή ή μη της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής και το δίπολο μνημόνιο – αντιμνημόνιο, καθώς και ένα μήνυμα αντίστασης ή μη στον επιχειρούμενο εκφασισμό της κοινωνίας.

Για κάποιους το δίπολο μνημόνιο - αντιμνημόνιο θεωρείται λανθασμένο και ξεπερασμένο, και στο άκουσμά του αντιτάσσουν πως «αντιμνημονιακή είναι και η Χρυσή Αυγή». Αυτή είναι μια συνήθης αντιμετώπιση των οπαδών του νεοφιλελευθερισμού αλλά και των υποστηρικτών των λεγόμενων «υπερκομματικών» υποψηφίων, οι οποίοι επικαλούνται ως δικό τους προνομιακό πεδίο την αντιφασιστική και αντιρατσιστική στάση προσπαθώντας να πάρουν τα εύσημα που ιστορικά κατέχει η αριστερά.

Την ίδια στιγμή υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο βρίσκεται σε σύγχυση και αναρωτιέται αν έχει νόημα ακόμα και πάει να ψηφίσει καν αφού όλοι είναι ίδιοι, ή δηλώνει πως βρίσκεται σε δίλημμα μεταξύ ενός αριστερού κόμματος και της Χρυσής Αυγής.

Είναι δουλειά της αριστεράς και του αντιφασιστικού κινήματος, να εξηγήσει στο κομμάτι αυτό της κοινωνίας ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι ούτε αντιμνημονιακή ούτε αντισυστημική, αντιθέτως, είναι ένα ιδεολογικά ανερμάτιστο μόρφωμα που την ίδια ώρα που κατηγορεί για την κρίση τους μετανάστες υπερψηφίζει τις φοροαπαλλαγές του εφοπλιστικού κεφαλαίου και εξυπηρετεί με κάθε τρόπο την κυβερνητική πολιτική χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων και μαφιόζικες μεθόδους.

Παράλληλα δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως η κυβέρνηση Σαμαρά είναι μια ακροδεξιάς λογικής κυβέρνηση με αποδεδειγμένους πια δεσμούς με την ΧΑ και φασιστικές πρακτικές που διαπιστώνονται στην άσκηση κρατικής βίας, στον σχεδιασμό στρατοπέδων συγκέντρωσης, στους επαναλαμβανόμενους πνιγμούς μεταναστών στο αιγαίο, στις καταγγελίες για βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ αλλά και στην απροκάλυπτη άσκηση ακραίας οικονομικής βίας με αποτέλεσμα την εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών ομάδων.

Οι νεοφιλελεύθεροι και οι αριστερο-υπεύθυνοι υποστηρικτές των μνημονίων καταδικάζοντας τη «βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» με εξαίρεση την κρατική βία και την βίαιη φτωχοποίηση του πληθυσμού, και υποστηρίζοντας την «θεωρία των δύο άκρων» επιλεκτικά και όπως τους βολεύει είναι συνυπεύθυνοι για τον εκφασισμό της κοινωνίας.

Πέρα όμως από τα λόγια, δουλειά της αριστεράς είναι η αντιμετώπιση του φασισμού, του φανερού της ΧΑ, του λιγότερο φανερού μέσα στις κυβερνητικές πρακτικές, αλλά και του αφανούς ακόμα φασισμού που παραμονεύει μέσα στην εξαθλίωση και την απελπισία των ανθρώπων που γεννά οργή και αναζητά ενόχους και αφορμές βίαιης εκτόνωσης. Και η αποτελεσματική αντιμετώπιση του φασισμού συνίσταται σε μια σειρά από πρακτικά μέτρα που θέλουν πολλή δουλειά σε κινηματικό αλλά και αυτοδιοικητικό επίπεδο.

Η ανάσχεση της οικονομικής εξαθλίωσης και της φτωχοποίησης της χώρας και του λαού μέσα από την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανακατανομή του πλούτου, είναι το βασικό ζητούμενο.

Μέχρι να επιτευχθεί η ανάσχεση αυτή και να αρχίσει μια πορεία ανάκαμψης, οι δομές αλληλεγγύης και στήριξης των δοκιμαζόμενων κομματιών της κοινωνίας, που στοχεύουν όχι μόνο στην παροχή βοήθειας αλλά και στην διατήρηση της αξιοπρέπειας, την καταπολέμηση του φόβου και της μοναξιάς και την καλλιέργεια της συλλογικότητας, που έχουν ήδη ξεκινήσει σε κάθε γειτονιά, πρέπει να εξαπλωθούν και να στηριχτούν θεσμικά.

Το μεταναστευτικό ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί με εφαρμογή των πάγιων αιτημάτων της αριστεράς (ανοιχτά κέντρα υποδοχής έναντι των κλειστών κέντρων κράτησης και εξαθλίωσης, ιθαγένεια για τα παιδιά των μεταναστών κλπ) καθώς μετανάστες ενταγμένοι στην κοινωνία, με δικαιώματα και χαρτιά, είναι βασική προϋπόθεση της κοινωνικής ειρήνης και της αίσθησης ασφάλειας των πολιτών.

Ο πολιτισμός μπορεί να παίξει έναν πολύ σημαντικό ρόλο ως αντίδοτο του φασισμού ειδικά στις πιο μικρές ηλικίες. Η λειτουργία δημόσιων βιβλιοθηκών, θεατρικών ομάδων, αθλητικών σωματείων γειτονιάς, το άνοιγμα των σχολείων στην κοινωνία με πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες, η στήριξη της ίδιας της δημόσιας εκπαίδευσης που βάλλεται και συρρικνώνεται τα τελευταία χρόνια είναι μόνο η βάση της αντιμετώπισης του φαινομένου της αυξανόμενης διείσδυσης της ΧΑ μεταξύ των μαθητών.

Τις μέρες αυτές που η φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου με την ακροδεξιά πτέρυγα δολοφόνησαν με φρικτό τρόπο 40 περίπου αντιφρονούντες στην Ουκρανία, με την ανοχή και την σιωπηλή αποδοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εμείς επιμένουμε πως έχει νόημα να μιλάμε για αριστερή πολιτική και με αυτό να εννοούμε, όχι μόνο για ιστορικούς λόγους αλλά για λόγους καθημερινής πρακτικής και για λόγους ΗΘΟΥΣ και πολιτικού πολιτισμού, μια πολιτική που βρίσκεται στον αντίποδα του φασισμού, μια πολιτική που είναι η μόνη που μπορεί να αποτρέψει τον επιχειρούμενο εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας, αφού βάζει το ταξικό κριτήριο πάνω από φυλετικούς, εθνοτικούς, θρησκευτικούς, ακόμα και ιδεολογικούς διαχωρισμούς, αφού αγωνίζεται για όλο το λαό και για μια δίκαιη και αλληλέγγυα κοινωνία.


Γ. Βαλωμένου

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο toportal